چند سالی است که جا به جا در مورد افتخارات گذشته ما، اخلاق پسندیده نیاکان ما و درایت و دادگری پادشاهان باستانی ما همچون کورش مطالبی می خوانیم و شگفتا که نویسندگان این مطالب از شدت افتخار سر به آسمان می سایند. اما وقتی پایمان را از خانه بیرون می گذاریم رفتار هایی از این فرزندان کورش می بینیم که احساس شرم می کنیم. در نظر دارم یک نمونه از آنها را که امروز از سر گذرانده ام بنویسم: امروز برای انجام کاری به اداره دارایی در امانیه رفتم. خوشبختانه جای پارکی در خیابان پیدا کردم و ماشینم را پارک کردم و به دنبال کارم رفتم. کار من کمتر از نیم ساعت طول کشید ولی بیش از نیم ساعت معطل شدم تا بتوانم ماشینم را ازپارک خارج کنم زیرا یک نفر از اولاد ناخلف کورش ماشینش را به صورت دوبله به گونه ای در کنار ماشین من پارک کرده بود که نمی توانستم از پارک خارج شوم. خسته و درمانده شدم و ناچار به پلیس 110 تلفن زدم تا هم مشکل مرا حل کند و هم با راننده بی فرهنگ آن ماشن برخورد قانونی کند باشد که دیگر تکرار نکند. در تمام این مدت آقایی در کنار من بود و همزبان با من این کار زشت راننده آن ماشین را نکوهش می کرد تا مرا دلداری دهد. کمی بعد ماشین پلیس انتظامی آمد و صحنه را که دید به پلیس راهور بی سیم زد و گفت که بیایند و رسیدگی کنند. کمتر از یک دقیقه بعد دیدم همان آقایی که در این مدت در کنار من بود با یک نفر دیگر به سرا

چندی پیش که از یکی از درگذشتگان فوتبال اهواز یاد کرده بودم، شخصی خرده گرفته بود که چرا تا وقتی که اینها زنده هستند یادی از آنها نمی کنید. راست می گفت. بر آن شدم که تا جایی که از دستم بر می آید این کار را بکنم. این بار عکسی از تیم شاهین اهواز در سال 1341 نشان می دهم که در زمین استادیوم قدیمی اهواز گرفته شده که امروزه استادیوم تختی نام دارد. همان گونه که در عکس دیده می شود در آن زمان، زمین بازی هنوز چمن نشده بود، سکو های دور استادیوم نیز به شکل امروز ساخته نشده بود. این تیم که در این عکس می بینید یکی از قدیمی ترین تیم های فوتبال خوزستان، مهد فوتبال ایران در آن زمان بود. بازیکنان در چنین زمینی بازی می کردند و به خاطر بازی نه تنها پولی نمی گرفتند بلکه از جیبشان نیز پول می دادند. حتی گاهی اوقات با کفش قرضی بازی می کردند. فضای حاکم بر جامعه به گونه ای بود که بعضی ها فوتبال بازی کردن را کاری ناپسند و بیهوده می انگاشتند. بعضی خانواده ها از بازی کردن فرزندشان جلوگیری می کردند و به آنها می گفتند به درس و مشقت برس و یا به کار و زندگیت بچسب. گاهی اوقات بچه ها دور از چشم پدر و مادر و با ترس و لرز فوتبال بازی می کردند. اگر امروزه می بینید خوزستان را به حق مهد فوتبال ایران می نامند حاصل تلاش و از خود گذشتگی بازیکنان آن زمانها است و در واقع فوتبال خوزستان مدیون این نسل از بازیکنان است که در